Stoppen Met Werken: Het Eerlijke Verhaal

Zoals je eerder al kon lezen, zoek ik naar balans in mijn side hustles: wat is mijn tijd waard en wat niet? Die vrijheid is mij meer waard dan een vaste baan, en daar wil ik nog even wat meer over vertellen. Komtie…

Inmiddels werk ik al drie jaar niet meer in loondienst. Dit was geen beslissing die ik over één nacht ijs nam. Eigenlijk wilde ik al zeven jaar eerder stoppen met werken. Ik werd jong moeder en eerlijk gezegd vond ik het allemaal behoorlijk overweldigend. Om onze F.I.R.E.-doelen te bespoedigen (en omdat we allebei echt ongelukkig waren bij onze werkgever) stapten we over naar een andere baan.

Hoewel ik het daar ontzettend naar mijn zin had en relatief veel vrijheid kreeg, werd ik er nog steeds niet gelukkig van. Ik had mezelf voorgenomen nog één keer te proberen carrière te maken bij een corporate, en het voelde persoonlijk als een soort teleurstelling toen ik daar nog steeds geen voldoening uit haalde. Tel daar een paar jaar later de stress van de coronaperiode en thuiswerken bij op, en ik was behoorlijk uitgeblust.

Al zou het niet eerlijk zijn om te zeggen dat ik mijn laatste baan niet mis: de collega’s waren fantastisch, en elke keer als ik bij het pand kwam aangereden dacht ik: wauw, hier mag ik onderdeel van zijn.

Maar iets wat ik tijdens onze reis heb geleerd, is keuzes maken. Toen ik naast mijn werkgeluk ook nog fysieke klachten kreeg door het werk, besloot ik een keuze te maken. Ik ben niet iemand die op halve kracht werkt; ik wil alles kunnen geven, en ik kon niet overal tegelijk zijn. Uiteindelijk nam ik een beslissing: ik stopte in loondienst en werd fulltime huisvrouw.

Al voel ik me niet altijd zo, ik heb in ieder geval niet meer het gevoel dat ik op verschillende plekken tegelijk moet zijn. Ik haal veel plezier en geluk uit mijn gezin, neem voldoende tijd voor mezelf, verdien nog een centje bij met mijn side hustles en steek veel liefde in mijn mywaytofire-kanaal. Kortom: ik heb de rust gevonden die ik al die jaren miste.

Ja, hierdoor duurt onze F.I.R.E.-reis langer, net zoals het verhuizen naar een groter huis. Maar uiteindelijk gaat het erom dat je het volhoudt én een beetje van het leven geniet. En dat doe ik volop.

Ik ben altijd eerlijk over het hele proces, dus hier komt nog een eerlijkheid: ik verveel me ook wel eens. Dan denk ik: ik ga weer een baan zoeken. Maar na een paar dagen weet ik dat ik niet meer in die ratrace terug wil. De belangrijkste factor? Onze zoon. Voor de buitenschoolse opvang staat al een jaar wachttijd, we hebben geen direct vangnet en mijn man reist regelmatig heen en weer naar Utrecht. Misschien zijn dit beperkende gedachten of excuses, maar misschien is het ook gewoon goed zo. Misschien komt er later weer een moment.

Ben ik bang dat mijn afstand tot de arbeidsmarkt te groot wordt? Misschien. Maar het is niet alsof ik de afgelopen jaren stil heb gezeten: mijn side hustles en vrijwilligerswerk tonen nog altijd mijn vaardigheden, en misschien is dat tegen die tijd helemaal niet meer relevant.

Uit eigen ervaring kan ik zeggen dat niet alle reacties op het eerder stoppen met werken positief zijn. Houd hier rekening mee. Mensen kunnen afgunstig zijn en hun oordeel snel klaar hebben: “Wat ga je dan doen met je tijd?” of “We hebben allemaal wel eens geen zin.” Dit zijn uitspraken die ik vaak tegenkom wanneer het gaat om eerder stoppen met werken. 

Het oordeel kan hard zijn en maakt gesprekken soms ingewikkeld. 

Ik deel dit met jullie omdat dit het eerlijke verhaal is van mywaytofire. 

En wat als het allemaal anders loopt?
Nog een vraag die mij vaak wordt gesteld: Wat als jullie onverhoopt toch uit elkaar gaan? Wat is er dan voor jou geregeld? 

Dit is niet iets waar ik me actief mee bezighoud; het onderhouden van mijn huwelijk vind ik belangrijker dan constant nadenken over “wat als”. Toch zou het naïef zijn om er nooit over gesproken te hebben. 

Op dit moment hebben we genoeg vermogen opgebouwd om voor mij een nieuwe start te kunnen maken. Op een bepaald moment zou ik dan wel weer een baan moeten zoeken, maar dat zie ik niet als een probleem. Als het moet, pak ik alles aan. 

Op dit moment bouw ik geen pensioen op via een werkgever. Dat gat vullen we op met onze persoonlijke vermogensopbouw. Daarnaast sta ik bijgeschreven op het pensioen van mijn man. 

Voor mij is het geven en nemen — zo werkt het in onze relatie, én in onze financiële keuzes. 

Uiteindelijk gaat het erom dat je keuzes maakt die passen bij jouw leven, niet bij de verwachtingen van anderen. Het is oké om je eigen pad te volgen, ook als dat niet altijd wordt begrepen. Voor mij betekent dat balans, vrijheid en geluk vinden in de dingen die er echt toe doen en dat is de grootste winst die je je ooit kunt gunnen.