Finance Friday – Side Hustles, Motivatie en Superveel Trots

Een pittige week vol emoties

Vrijdag? Alweer?! Ja, lieve mensen. De week zit er alweer bijna op, maar we sluiten ’m natuurlijk niet af zonder een nieuwe Finance Friday. Geschreven van onder de overkapping, want het begint zo langzaamaan behoorlijk warm te worden.

Weet je wie eind vorige week óók behoorlijk warm werd? Niet een beetje, maar kokend heet. Ik. Wij werden namelijk geconfronteerd met het feit dat onze zoon werd gepest. Nu heb ik mijn eigen pestverleden in een van de eerdere blogs al uitgebreid beschreven, maar wat het met je doet als ouder is echt van een heel ander niveau. En geloof mij: hij ging er beter mee om dan ik.

De nare dingen die vroeger tegen mij werden gezegd, werden nu tegen mijn zoontje gezegd. En dat werd mij even te veel. Gelukkig kon hij er heel goed mee omgaan. Hij zei: “Mam, wat er is gezegd klopt toch helemaal niet? Is hij blind of zo?” En met tranen in mijn ogen keek ik hem aan en lachten we samen hardop. Om zijn droogheid. Om zijn onschuld.

Hij vroeg nog wel: “Mam, hoe kan ik hier nou het beste mee omgaan?” Ik antwoordde: negeren. Pesten is een negatieve vorm van aandacht vragen, of het uiten van iemands eigen onzekerheid. Het heeft helemaal niets met jou te maken. En toch blijft het vervelend, maar ik ben zó trots op hoe hij hiermee omgaat. Die gaat het nog ver schoppen.

Terug in de actiestand: mijn dagelijkse shit‑list

Over schoppen gesproken — en nee, ik heb niet zelf ingegrepen 😉 — ik had zelf ook een schop onder mijn hol nodig na vorige week. Een weekje relaxen is leuk, maar daarna moet ik ook weer wat doen voordat ik in een negatieve spiraal terechtkom.

Dus maakte ik voor iedere dag een shit‑list: een lijst met dingen die moeten gebeuren, maar waar ik niet altijd zin of tijd voor maak. Van afspraken maken en verschuiven tot het oogsten van mijn knoflook, van het wassen van de bankbekleding tot het bedenken van nieuwe content. Het zorgt ervoor dat ik productief blijf.

Side hustle challenge: €500 binnen, motivatie weg

En zoals jullie weten ben ik bezig met de side hustle challenge. Op dit moment zijn we de €500 gepasseerd, maar ik heb echt geen motivatie meer. Ik heb geen zin in ingewikkelde opdrachten of opdrachten die ik nog niet eerder heb gedaan, ook al verdienen ze misschien goed. De motivatie is er even uit. Ik denk dat dit vooral komt doordat ik overal omheen moet plannen en een stukje vermoeidheid/gebrek aan energie.

En om heel eerlijk te zijn: ik ben al blij met die €500. Dat is een hele mooie eerste stap richting de upgrade van mywaytofire.nl.

Inmiddels heb ik namelijk besloten dat ik niet én een camera én een nieuwe telefoon wil kopen, maar ga voor een statief en een nieuwe telefoon. Ik ben (nog) niet van plan om hele cursussen op te nemen; het gaat vooral om social content. Een mobiel is handiger om mee op locatie te filmen — zoals tijdens mijn mystery shopping — en makkelijker om te bewerken. En alles bij elkaar ook nog iets goedkoper.

Geef ik dan op? Nee, dat niet. Maar ik ga mezelf ook niet stuklopen op dat laatste beetje. Het zijn misschien niet de motiverende woorden die je van mij gewend bent, maar ik merk gewoon dat we toe zijn aan quality time met elkaar.

FIRE‑twijfels en het zoeken naar balans

Dus leef ik weer naar de vakantie toe. Waar ik zes weken geleden nog dacht: poeh, over niet al te lange tijd gaan we weer op vakantie, ik weet niet of ik daar wel zin in heb, sta ik nu misschien nog steeds niet te juichen om een autoreis van bijna 14 uur als een sardien in een blikje… maar wél om de tijd met elkaar. En de wijn. En de brie. Mijn boeken. En het geluid van spelende kinderen om me heen. Laat maar, ik ben er klaar voor.

De laatste weken zijn ook gewoon pittiger omdat mijn man twee dagen naar kantoor is en pas in de avond thuis is. Tegen de tijd dat hij thuiskomt hebben we nog ongeveer een uur met z’n allen voordat ik onze zoon in bed leg en er zelf ook vroeg in duik. Dus zei ik van de week tegen hem: “Dit is eigenlijk niet waarvoor we getekend hebben.”

Het blijft een lastige afweging. Hij zou prima minder kunnen gaan werken tot aan zijn pensioen, maar dat betekent ook dat onze FIRE de prullenbak in kan. Of nog een paar jaar doorbikkelen tot hij helemaal niet meer hoeft te werken. Daar zit wel een einddatum aan. Waarschijnlijk wordt het dat laatste. Of misschien dat hij tegen het einde van ons doel al wat minder gaat werken.

Maar dat betekent niet dat het niet belangrijk is om het hier samen over te hebben. Wat zijn onze mogelijkheden, en passen die bij onze wensen? Want één ding is zeker: het gejaagde leven hebben we in de Randstad achtergelaten en willen we niet terug op het platteland.

Jullie mijlpalen: van tonnair tot miljonair

En dan is er nog iets. Als je tot zover van mijn wekelijkse geklets bent gekomen, dan wil ik een aantal van jullie even in het zonnetje zetten. Want de afgelopen tijd mocht ik weer zoveel mooie berichten ontvangen van mensen die hun financiële mijlpalen met mij wilden delen. De één werd tonnair, de ander miljonair. De één durfde zijn baan in loondienst op te zeggen en voor zichzelf te beginnen, de ander had zijn huis helemaal afbetaald.

En ik vind het zó leuk om dit soort berichten te lezen. Vaak staat er dan bij: “Ik heb niemand anders met wie ik dit soort mijlpalen kan vieren, behalve met jou.” Ik vind dat zo tof, zo stoer en aan de andere kant zo jammer dat we dit soort mijlpalen niet met anderen kunnen vieren.

Want hoe mooi is het dat jullie een doel hebben gesteld en hier vol voor zijn gegaan. En jullie zijn allemaal ‘gewone’ mensen. Mensen met een baan in loondienst, alleenstaanden, verzorgenden. Geen bazen van grote bedrijven (al zijn die natuurlijk ook welkom om hun mijlpalen te delen). Maar gewone mensen die, ongeacht hun inkomen of omstandigheden, besloten om het anders aan te pakken.

Ik ben zó trots.